รูเล็กๆ แคบๆ ของชีวิต

 

สวัสดีครับ ผมน่ะ หมาน้อย

 

ชื่อแซ่น่ะหรอ ไม่มีหร้อก เจ้านายผมเขาบอกว่าจะตั้งให้ตอน 1 เดือนน่ะ

แต่ผมก็ไม่น้อยใจหรอกนะ ชื่อหมาน้อยน่ะ น่ารักน่าหยิกจะตาย >w<

ตัวผมน่ะ เพิ่งออกมาจากท้องแม่อาทิตย์เดียวเอ้ง มีพี่น้องอีกสามคน แต่ตอนเกิดน่ะแม่นอนทับพี่ผมไปตัวนึง ก็เลยเหลือแค่สามตัวพี่น้อง

ตาผมตอนนี้ยังลืมไม่ทันขึ้นเล้ย หูก็ยังไม่เปิด สงสัยเหมือนกันว่าผมพูดพล่ามอยู่นี่ได้ยังไง = =?

 

วันๆน่ะนะ ผมก็ได้แต่เก๊กหล่อให้เขาถ่ายรูป ทำไงได้ละน้า ก็คนมันเด่นมันดัง

ผมเท่โดนใจไหมล่ะ อย่าาาาาาา.. อย่าเพิ่งกรี๊ดกัน ผมก็แค่มีส่วนเหมือนนักร้องเกาหลีนิดหน่อยเอง ไม่ได้หล่อเหลาอะไรมากมายหรอก

 

ตอนผมสองอาทิตย์น่ะนะ

เจ้านายน้อยผมกรี๊ดใหญ่เลย ผมลืมตาได้แล้วด้วย!

เฮ้ อย่ามาแย่งกันเข้ากล้องสิ พี่หล่อสุดนะ ให้พี่อยู่หน้าาาาาาาา

 

อะๆ แบ่งๆกัน ทำตัวน่ารักๆนะ เจ้านายจะได้ไม่ทิ้งรู้เปล่า

 

โชว์หางบ้างๆ เอ๊ะ น้องสาวพี่ เธอไร้หางหรือนี่ ไม่น้า สงสัยต้องเป็นตอนที่พวกเราอยู่ในท้องแน่เลย ก็แม่จ๋าน่ะ ชอบวิ่งเข้าออกรั่วบ้าน พวกเราที่อยู่ในท้องเลยได้รับผลกระทบ โถๆ พี่จะดูแลน้องเองนะ

 

นี่ไงแม่ของพวกเรา ดูใจดีใช่ไหมล่า แม่น่ะเป็นห่วงพวกเราเสมอเลย ถึงพวกเราไม่ค่อยจะเหมือนแม่เท่าไหร่ก็เถอะ ผมเคยได้ยินเจ้านายน้อยบ่นว่าพวกผมน่ะมันลูกชู้ ไม่ค่อยเข้าใจเลยแฮะ

 

ผมจะ 3 อาทิตย์แล้วล่ะ ปุ้มปุ๊ยน่ารักละซิ๊  บ้องแบ๊วโดนใจไหมเอ๋ย?

 

นี่ๆ คิสๆ ให้ดู ผมน่ะ ชำนาญตัวพ่อเลยนาาาาา เชื่อไหมๆ

 

อ๊ะ เจ้าน้องสาวตัวดีมาแซกกลางอีกแล้ว  แต่อยู่ด้วยกันก็อบอุ่นๆเนอะ

 

อุ๊บ เรียงแถวกันเลย เจ้าหมาสามหัววว

 

พวกเราดูดีใช่ม้า รักกันๆ

 

 

สงสัยคงถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วล่ะ ลาเพื่อนๆทุกคนด้วยนะกั๊บ! แล้วผมจะกลับมาใหม่น้า

บะบายยยยยยย จุ๊บๆ ครับผม

 

 

 ..Geogus..

 

 

แบบแว่.. หนูไม่ได้ตั้งใจ

 

ณ ร้านรองเท้าแห่งหนึ่ง

เมื่อวานไปเดินห้างซื้อรองเท้ากะแม่ รองเท้าส้นสูงสำหรับไปงานฮาโลวีน

เดินเข้าออกประมาณสิบร้าน ไม่ถูกใจซักนิด (ก็ไม่เคยใส่นี่นา T^T) จนแม่บ่นว่าเมื่อย

ไอ่เรารึ เริ่มมองหาทางออก อันไหนก็เอาวะ ใส่วันเดียวเอง แค่มันไม่กัดตรูก็พอมั้ง

ไปหยิบคู่นึงมาใส่ ก็ตะโกนถามแม่

เรา: แม่ๆ อันนี้ดีไหม

พี่ข้างๆ : โอ้ย อันนี้น่ารักมากเลยค่ะน้อง

เรา: (หันไปยิ้ม) ค่ะๆ

 

ใส่เดินไปเดินมา(อย่างเบี้ยวๆ)อยู่ครึ่งวิ

เรา: แม่ คู่นี้ดูไม่แก่แน่นะ

แม่: ไม่แก่หร้อก ปะๆ เอาเงินไปจ่าย

เรา: พี่คะพี่ (พนักงานขาย) คู่นี้ไม่แก่จริงๆนะคะ (เสียงดังขึ้นมาหน่อย)

ลูกค้าหลายๆคนในร้าน: ... (สะดุ้งเฮือก)

พนักงานขาย: จ้ะๆ = =;;

เรา: (หน้าตาเฉยอย่างไม่รู้ตัว) งั้นเอาอันนี้ก็ได้ค่ะ ^-^

 

แม่มาเล่าทีหลังตอนกลับว่า พี่ที่นั่งลองรองเท้าแบบเดียวกันข้างหลังสะดุ้งกับเป็นแถว พร้อมทำหน้าเสียๆ ส่วนอินี่รึ ยิ้มหน้าบานไปทั่วร้าน ดีนะที่เขาไม่เอารองเท้ามาตบซ้ายขวา

 

ก็แค่อยากบอกว่า เอ่อ..พี่คะ หนูขอโต้ดดด T^T//

 

------------------------------------------------

 

ปิดท้ายกับรูปห่วยถ้วย ที่กำลังพยายามฝึกฝนอยู่ก้าบบบ

ท้องฟ้า ทุ่งหญ้า สายลม ระหว่างทางกลับบ้าน

 

สีแรงๆ กับนิ้วห่วยๆ

 

โก้โก้ร้อนที่ร้านเค้กวอร์ค

 

แค่นี้ก่อนละกันเนอะ จูบุ๊ จูบุ๊

คำเดียวสั้นๆ..

 

 

ตูจะเป็นลม

 

ช่างเป็นอะไรที่ยากแบบนี้ ตอนแรกก็คิดว่าง่ายสุดแล้วที่เลือกมา ตีกลองน่าจะง่ายกว่าอีกแหนะ

 

เป่าลมแรกหรอ.. พู่~

 

ครั้งที่สอง พู่~

 

ครั้งที่สาม พู่พู่~

 

..

.

 

ครั้งที่สิบ พูพู่พู้~ 

 

ครั้งที่ร้อย พู่พู่พู่พู่พู่พู่พู่พู่พู่~

ทำไมมันออกฟร้าาาาาาาาาาา

 

หมุนหาทิศทางเกือบครบ 360 องศาแล้ว มะแร้งงงงงงงงงงง เล่นโคตรยากเลยง่ะ ฮือออออ

 

 

ณ ตอนนี้ เป่าออกแล้วบ้างไม่ออกบ้าง มาแบบกระปริดประปรอยอีกด้วย กรี๊ดดดด แถมลุกขึ้นก็แทบเซเลยทีเดียว วิงเวียน หน้ามืด จะเป็นลม อ๋อยยย ไม่ชอบเครื่องดนตรีเป่าๆเลยซักนิ้ดดด

 

ถ้าครูไม่บังคับให้เล่นเพื่อเอาเกรดนะเออ ไม่มีวันเล่นหรอกเธอคนดี ~

 

ทำบ่นไป เดี๋ยวเล่นเป็นแล้วติดใจขึ้นมา เอาเถอะ ขอให้รอดช่วงแรกๆนี้ไปได้ก็แล้วกัน

 

สู้ตายยยยย

 

 

 

 

เติมรูปๆ พยายามหามุมดีๆแล้วนะ แต่มันย้าวยาววววว