ชอบอะไรก็ไม่รู้~ ไม่รู้ใจตัวเองง

วันนี้ไปเปลี่ยนยางจัดฟันมา

อยู่ในช่วงมึนๆงงๆ และไร้เรี่ยวแรงมาก (ปวดหัวอยู่ก่อนแล้ว+หมอดึงฟัน อะไรซักอย่าง ตอนนี้ปวดมาก)

ขากลับแม่ก็พาแวะบิ๊กซีซื้อของกิน

แล้วไอ้ตอนลงบันไดเลื่อนนี่สิ เบลอๆอยู่ ก้าวลงไปแล้วก็กระโดดเหยงๆ หาขั้นบันไดซักพัก

"ฮะ เฮ้ย ขั้นบันไดอยู่ไหนวะ ทำไมระยะห่างมันเล็กอย่างนี้ ฉันจะยืนยังงายยยยยยย"

ยืนแบบเขย่งสุดฤทธิ์ ด้วยความตกใจ (ยังงงกับสถานการณ์)

เลื่อนลงมาซักพัก + เกาะแขนแม่แน่น

 คิดในใจ: ตายแน่ๆ บันไดมันจะแยกกันแล้วววววววววววว

ลงไปอีกซักพัก.. อ้าวเฮ้ย มันไม่แยกกัน อ้าวเฮ้ย!!

นี่มันเป็นบันไดเลื่อนรถเข็นนี่หว่าาาาาาาา!!!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

และตอนนั้นเองที่สติกลับคืนมา ลืมตาได้เต็มตา หันไปมองหน้าแม่ก่อนจะยืนตัวแข็ง

ข้างหลังมันพูดอะไรกันวะ =[]=// ไม่กล้าหันหน้าไปมอง

รู้ตัวหรอกว่าคงด่ากรูบ้านนอก

บันไดเลื่อนอันนี่ เคยลงนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพราะมันเป็นห้างใกล้บ้าน

แต่วันนี้สติหายไปไหนโม้ดดดด สตางค์ไม่มีสติเลยกระเจิงงั้นสิ

อับอายว้อยยย!