"จงเปิดตัวเอง เท่าที่เขาเปิดให้เรา"
 
 
 
คำพูดนี้ลอยเข้ามาในความคิดของฉัน
ฉันจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่จำได้ว่าตอนนั้นชอบมันเหลือเกิน
ฉันในวันนั้นบอกกันตัวเองอย่างมั่นใจว่า..ฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่
ฉันต้องรู้สึกตัว และไม่มีทางเปิดเผยตัวเองต่อใครมากเกินไปแน่ๆ
 
 
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิด..
 
เมื่อมีความรู้สึกดีๆ ให้กับใครคนหนึ่ง เราก็อยากจะเล่านู่นเล่านี้
อยากบอกในทุกๆเรื่อง บอกเขาว่าเราทำอะไรอยู่
บอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง เล่าทุกอย่างที่คิดว่าเธอควรรับรู้ไว้
ฉันเล่า..เล่าจนลืมไปว่า..ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเลย..
 
 
เธอฟังเรื่องราวของฉัน ตอบรับบ้าง เงียบบ้าง เออออบ้าง
แต่ฉันแทบไม่เคยรับรู้เรื่องราวของเธอเลย
ยิ่งเธอบอกว่าชอบฟังเรื่องที่ฉันเล่า ฉันก็ยิ่งเล่า เล่า..
เล่าจนลืมนึกไปว่าได้เปิดเผยตัวเองไปมากแค่ไหน
ในขณะที่ไม่ได้รู้จักอะไรเธอเพิ่มขึ้นเลย
 
 
ทั้งที่เคยเตือนตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าให้เหลือเกราะไว้ให้ตัวเองบ้าง
แต่ฉันก็ลืมมันไป...ฉันเป็นแบบนี้เสมอ
ต่อจากนี้ หวังว่าฉันคงจะมีสติมากขึ้น
มีสติในทุกๆ คำพูดของตัวเอง 
และก็หวังว่า..เธอเองจะ"เปิด" เท่าที่ฉันเคย"เปิด" เช่นกัน
 
 
 
 
.............................................
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet